کارهایی که پیامبر (ص) نمی کردند

حضرت محمد صلی الله علیه و آله را باید به حق نجات دهنده ی بزرگ بشر نامید و دینش را‌ دین زندگی دانست. او با تعالیمش تمدنی را پایه ریزی کرد که انسانهای بزرگی از درون آن به قله های رفیع اخلاق و معنویت رسیدند.

امام حسن علیه السلام در حدیثی زیبا شکل ظاهری و شخصیت باطنی رسول اکرم را توصیف کرده اند. در بخشی از این توصیفات آمده است که پیامبر (ص) معمولا خیره خیره به کسی نگاه نمی کرد. در جایی که نیاز نبود سخن نمی گفتند. دمثا لیس بالجافی و لا بالمهین؛ یعنی زشت و سبک سخن نمی گفتند. لا یذم ذواقا؛ از طعم غذا اظهار ناراحتی نمی کرد. (1)
و نیز فرمود: پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) نمى‌نشست و بر نمى‌خاست مگر آن که ذکر بر لب داشت و جایى را به خود اختصاص نمى‌داد و از این کار، نهى مى‌داشت و هرگاه نزد جماعتى مى‌رفت در پایین مجلس مى‌نشست و به این کار فرمان مى‌داد.(2)
امام حسین علیه السلام هم به نقل از پدر بزرگوارش درباره سیمای حضرت رسول (ص) می فرماید: کان رسول الله صلّى الله علیه وسلّم دائم البشر، سهل الخلق، لیّن الجانب، لیس بفظّ ولا غلیظ، ولا صخّاب ولا فحّاش، ولا عیّاب، ولا مشاحّ، یتغافل عمّا لا یشتهی؛ ولا یؤیس منه، ولا یجیب فیه، قد ترک نفسه من ثلاث: المراء، والإکثار، وما لا یعنیه، وترک النّاس من ثلاث: کان لا یذمّ أحدا، ولا یعیبه؛ ولا یطلب عورته، ولا یتکلّم إلّا فیما رجا ثوابه؛ همواره خوشرو و خوشخو و فروتن بود. خشن و تندخو و فحاش و عیبجو نبود. کسی را بیش از استحقاق مدح نمی‏کرد. از چیزی که مطلوب و خوشایندش نبود چشم پوشی و تغافل می‏کرد. طوری رفتار می‏نمود که مردم نه از او مأیوس می‏شدند و نه ناامید. خود را از سه خصلت باز داشته بود: جدال ؛ پر حرفی ؛ گفتن مطالب بی فایده.
درباره مردم هم از سه کار پرهیز می‏کرد: هرگز کسی را سرزنش نمی‏کرد و از او عیب نمی‏گرفت؛ در جستجوی لغزشها و عیبهای مردم نبود و جز در جایی که امید ثواب داشت، سخن نمی‏گفت.(2)
در ادامه می فرماید: و لا یقبل الثنا الا من مکافی، لا یقطع علی احد کلامه حتی یجوز فیقطعه بنهی او قیام. [1] . حمد و ثنای افراد ضعیف الایمان و منافق را نمی پذیرفت. هرگز کلام کسی را نمی‏برید، مگر آنکه از حد مشروع تجاوز می‏کرد. در آن صورت با نهی یا برخاستن از مجلس، گفتار او را قطع می‏نمود.(3)
پانوشتها:
1. عیون اخبار الرضا، ج 1، ص 640
2. دلائل النبوة بیهقیّ ،ج1 ، ص 290
3. مکارم الاخلاق، ص 11؛ بحار، ج 16، ص 152؛ سنن النبی، ص 14 17
4. وسائل الوصول الی شمائل الرسول (ص) ، ج1 ، ص215

زيارت عاشورا و علامه اميني:

 

 

آنچه كه بيش از كتاب الغدير، آخرت علامه اميني را آباد كرد: زيارت عاشورا

مرحوم حجت الاسلام دكتر اميني چنين مي نويسد:

پس از گذشت چهار سال از فوت مرحوم پدر بزرگوارم علامه اميني نجفي يعني سال ۱۳۹۴ هجري قمري، شب جمعه اي قبل از اذان فجر ايشان را در خواب ديدم. او را شاداب و خرسند يافتم.

جلو رفته و پس از سلام و دست بوسي عرض كردم:

پدر جان! در آنجا چه علمي باعث سعادت و نجات شما گرديد؟ گفتند: چه مي گويي؟

مجددا"عرض كردم:

آقا جان! در آنجا كه اقامت داريد، كدام عمل موجب نجات شما شد؟

كتاب الغدير... يا ساير تأليفات.... يا تأسيس و بنياد كتابخانه اميرالمؤمنين عليه السلام؟

پاسخ دادند: نمي دانم چه مي گويي. قدري واضح تر و روشن تر بگو!

گفتم: آقا جان! شما اكنون از ميان ما رخت بر بسته ايد و به جهان ديگر منتقل شده ايد.

در آنجا كه هستيد كدامين عمل باعث نجات شما گرديد از ميان صدها خدمت و كارهاي بزرگ علمي و ديني و مذهبي؟

مرحوم علامه اميني درنگ و تأملي نمودند، سپس فرمودند: فقط زيارت ابي عبدالله الحسين عليه السلام.

عرض كردم: شما مي دانيد اكنون روابط بين ايران و عراق تيره و تار است و راه كربلا بسته، چه كنم؟

فرمود: در مجالس و محافلي كه جهت عزاداري امام حسين عليه السلام برپا مي شود شركت كن. ثواب زيارت امام حسين عليه السلام را به تو مي دهند.

سپس فرمودند: پسر جان! در گذشته بارها تو را يادآور شدم و اكنون به تو توصيه مي كنم كه زيارت عاشورا را هيچ وقت و به هيچ عنوان ترك و فراموش نكن.

مرتبا"زيارت عاشورا را بخوان و بر خودت وظيفه بدان.

اين زيارت داراي آثار و بركات و فوايد بسياري است كه موجب نجات و سعادتمندي در دنيا و آخرت تو مي باشد... و اميد دعا دارم.

آري!

علامه اميني با كثرت مشاغل و تأليف و مطالعه و تنظيم و رسيدگي به ساختمان كتابخانه اميرالمؤمنين عليه السلام در نجف اشرف مواظبت كامل به خواندن زيارت عاشورا داشتند و سفارش به زيارت عاشورا مي نمودند و به اين جهت (خودم) حدود سي سال است مداوم به زيارت عاشورا مي باشم.

توصیه های پیامبر اکرم(ص)در مورد بهداشت دهان و دندان

ادامه نوشته