اسلام و تشیع

قطب دائره زمان، وارث مسنَد پيامبر، مظهر آيات خداوندى، محرم اسرار الهى، آفتاب هدايت و برگزيده پروردگار، دوازدهمين امام معصوم «حجة بن الحسن العسكرى» در پانزدهم شعبان سال 255 هجرى قمرى در شب جمعه در سامرّا به دنيا آمد.
حكيمه دختر حضرت جواد الائمه(عليه السلام) و عمه امام حسن عسكرى(عليه السلام) فرمود: شب نيمه شعبان، حضرت امام حسن عسكرى (در سامرّا) مرا در خانه نگاه داشت و مژده مولودى را از نرجس خاتون داد. بدون اينكه در او اثر حمل باشد، آخر شب مشغول تهجّد و قرائت قرآن بوديم كه آن مولود با ما هم آواز شد، ناگاه پرده ميان من و نرجس حائل و سپس پرده بر طرف گرديد، ديدم امام عصر(عليه السلام) در سجده و انگشت سبابه را به آسمان بلند نموده و شهادتين مى گويد.
امام عسكرى(عليه السلام) آن مولود را خواست. در حاليكه پاك و پاكيزه بود و بر دست راستش نوشته شده بود «جاءَالْحَقُّ وَ زَهَقَ الباطِلَ إنَّ البطِلَ كانَ زَهوقاً» آن نور ديده را نزد امام(عليه السلام)بردم. بر پدر سلام كرد و حضرت پاره تن خود را به زمين نشاند و دست بر سر او كشيد و فرمود: اى ولىّ امر، تكلم كن.
امام عصر(عليه السلام) بعد از استعاذه، اين آيه مباركه را تلاوت فرمود: «وَ نُريد أنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذينَ اسْتُضْعِفُوا فِى الاَرضِ وَ نَجعَلَهُم اَئِمَةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثين» سپس روح القدس با ملائكه، حضرت ولى عصر(عليه السلام) را به عرش الهى برد، تا او را زينت دهد، بعد به آغوش مادر بر گرداندند. والده ماجده اين بزرگوار مليكه يا سوسن يا نرجس يا ريحانه نام داشت.
از القاب شريفه حضرت: مهدى، بقيّة الله، قائم، صاحب العصر، ولى الامر، حجّة، خلف صالح، منتظر، و اسم مباركش: محمد و كنيه اش ابوالقاسم و شبيه ترين مردم به پيامبراسلام(صلى الله عليه وآله) است. پيشانى مبارك، فراخ و سفيد و تابان، ابروهايش به هم پيوسته، بينى مبارك باريك، ميان دندانهايش گشاده، چشمهايش سياه و سرمه گون، و بر روى طرف راست صورتش خالى مشكى وجود دارد.(1)
ـــــــ
1-حوادث الايام، صفحه 171.