اسلام و تشیع

پدر بزرگوارشان حضرت على بن ابیطالب(علیه السلام) و مادر معظمه اش حضرت فاطمه زهرا(علیها السلام) است. وقتى امام حسین(علیه السلام) متولد شد، پیامبر(صلى الله علیه وآله) فرمود: اى اسماء فرزند مرا بیاور، اسماء بنت عمیس، امام حسین(علیه السلام) را در جامه اى سفید پیچید و به خدمت پیامبر اسلام(صلى الله علیه وآله) آورد، حضرت او را گرفت و در دامن مبارکش گذاشت، به گوش راست اذان و به گوش چپ اقامه فرمود. جبرئیل نازل شد و عرض کرد: حق تعالى سلام مى رساند و مى فرماید چون على به تو به منزله هارون به موسى است، پس او را به اسم پسر کوچک هارون نام گذار که شَبیر است و به عربى حسین مى شود. حضرت او را بوسید و گریست، فرمود: مصیبتى عظیم براى تو در پیش است. خداوندا لعنت کن قاتل او را، اى اسماء این خبر را به فاطمه مگو.
روز هفتم دوباره فرمود: فرزند مرا بیاور، حضرت گوسفند سیاه و سفیدى عقیقه کرد و سر امام را تراشید و به وزن موى سرش نقره صدقه داد، فرمود: اى ابا عبدالله چه بسیار گران است بر من کشته شدن تو، و سپس بسیار گریست، اسماء عرض کرد: پدر و مادرم به فداى تو، این چه خبریست که در روز اول ولادت و امروز مى فرمائید و گریه مى کنید، حضرت فرمود: مى گریم بر این فرزند خود که گروهى ستمکار از بنى امیه او را خواهند کشت، خدا شفاعت مرا به ایشان نرساند، خداوندا، تو دوست دار حسن و حسین را و دوست دار هر که دوست دارد ایشان را و لعنت کن هر که آن را دشمن دارد، لعنتى که آسمان و زمین را پر کند.(1)
ـــــــ
1-حوادث الایام، صفحه 164.